Kreator filmów POV: z jednej linijki powstaje minidramat z pierwszej osoby

Mały dramat w kilku ujęciach, widziany Twoimi oczami.

Minidramat POV

Każde ujęcie widać oczami widza. Twoja linijka POV przez cały czas jest na górze, każdy moment dostaje napis, a ostatnia karta zadaje cios zwrotem akcji.

Czego potrzebujesz

Jakie jest POV? · Gdzie to się dzieje?

Zostaw puste, a zrobimy nasz przykład

Jak zbudowany jest ten format

3–4 ujęcia z pierwszej osoby, napisane na podstawie Twojej linijki
Twoja linijka POV na górze każdego ujęcia, słowo w słowo
Duże napisy do każdego momentu, świst między ujęciami i karta ze zwrotem akcji na końcu
Podkład muzyczny z naszej biblioteki bez dodatkowych kosztów (lektor opcjonalnie)

Cena

Od 5 kredytów za najtańszą wersję; dokładną sumę zobaczysz przed startem.

Pytania

Czy mogę napisać własne POV?

Tak. Wszystko, co wpiszesz po „POV:”, pojawia się na ekranie dokładnie tak, jak napisano, a momenty są zbudowane wokół tego.

Czy jest lektor?

Domyślnie jest wyłączony, bo filmy POV zwykle czyta się z ekranu. Włącz Głos w sekcji Więcej opcji, aby dodać narratora.

Czyja twarz jest widoczna?

Niczyja. Ujęcia są z pierwszej osoby, więc co najwyżej widać ręce widza.

Jak długa powinna być moja linijka POV?

Ogranicz ją do jednego krótkiego zdania. Zostaje na ekranie przez całe wideo, więc najlepiej działa linijka, którą da się przeczytać w kilka sekund. Dodatkowe szczegóły wpisz w „Gdzie to się dzieje?”.

Dlaczego moje wideo za każdym razem wygląda inaczej przy tej samej linijce?

Punkty fabuły i ujęcia są pisane od nowa z twojej linijki, więc każde uruchomienie może iść inną drogą do zwrotu akcji. Sama linijka POV zostaje taka sama, słowo w słowo. Uruchom ponownie, jeśli chcesz innej wersji.

Czy mogę tego użyć do czegoś innego niż żarty?

Tak. Każda krótka chwila widziana oczami kogoś może się sprawdzić, na przykład pierwszy dzień gdzieś, wyjazd czy mała niespodzianka. Karta zwrotu akcji po prostu daje ostatniemu punktowi fabuły puentę.

Co jeśli jedno ujęcie wyjdzie źle?

Nieudane ujęcia są zwracane, więc możesz po prostu spróbować ponownie. Jeśli ujęcie się wygeneruje, ale wygląda dziwnie, spróbuj przeformułować miejsce lub uprościć linijkę, zanim uruchomisz ponownie.

Czy mogę zmienić muzykę?

Strona opisuje tylko utwór w tle z biblioteki muzycznej, wliczony bez dodatkowych kosztów. Jeśli chcesz innego dźwięku, możesz potem dodać własny za pomocą narzędzi audio podlinkowanych poniżej.

Zajrzyj głębiej

Przed i po: co się zmienia

Ta strona nie ma stałego zdjęcia przed i po. Zmienia się twoja jedna wpisana linijka: wchodzi jako zwykły tekst, a wychodzi jako krótkie, zmontowane wideo z perspektywy pierwszej osoby z kilkoma ujęciami.

Co się zmienia: Jedno zdanie staje się 3–4 wygenerowanymi ujęciami, każde z własnym dużym napisem, świstem między cięciami i kartą zwrotu akcji na końcu. Punkty fabuły są napisane za ciebie.
Co zostaje takie samo: Twoja linijka POV pozostaje słowo w słowo na wierzchu każdego ujęcia. Widok z pierwszej osoby także zostaje przez cały czas, więc kamera nigdy się nie obraca, żeby pokazać twarz.
Na co patrzeć przy porównywaniu: Przeczytaj swoją linijkę obok górnej części wideo i sprawdź, czy dokładnie się zgadza. Potem zobacz, czy napisy, brane po kolei, budują napięcie do końcowej karty zwrotu akcji i czy otoczenie pasuje do tego, co wpisano w „Gdzie to się dzieje?”.

Linijki, które działają, i takie, które nie

Działa dobrze

Wyraźna sytuacja, którą można sobie wyobrazić oczami kogoś, jak chwila w kuchni, w klasie czy w pociągu, daje każdemu ujęciu coś konkretnego do pokazania.
Linijka z małym zwrotem, w której coś oczekiwanego idzie nieco źle lub nieco dobrze, daje karcie zwrotu akcji miejsce, w którym może wylądować.
Konkretne miejsce w polu „Gdzie to się dzieje?” utrzymuje wszystkie 3–4 ujęcia w jednym wiarygodnym otoczeniu, zamiast skakać po różnych.

Lepiej unikać

Bardzo długi akapit trudno utrzymać na ekranie słowo w słowo, więc linijkę POV trzymaj na tyle krótką, żeby dało się ją przeczytać jednym rzutem oka.
Linijka, która potrzebuje widocznej twarzy lub osoby z imienia, żeby miała sens, nie działa, bo ujęcia są z pierwszej osoby i co najwyżej pokazują dłonie widza.
Niejasna linijka bez sytuacji, na przykład sam nastrój, nie daje scenariuszowi niczego, na czym mógłby budować punkty fabuły, więc wynik wygląda ogólnikowo.

Krok po kroku

Wybierz format POVZe „Wszystkie formaty” otwórz „Minidramat POV”. Zobaczysz etapy „Wybierz format”, „Zrób po swojemu” i „Odbierz wideo”. Zanim pójdziesz dalej, sprawdź, czy linijka z ceną pokazuje kredyty.
Napisz linijkę POVWpisz swoją sytuację w „Jakie jest POV?”. Tekst po „POV:” pojawia się na ekranie dokładnie tak, jak napisano, więc popraw teraz pisownię i interpunkcję. Ogranicz się do jednego jasnego pomysłu.
Ustaw miejsceWypełnij „Gdzie to się dzieje?”, jeśli chcesz konkretnego otoczenia. Jeśli zostawisz puste, narzędzie stworzy własny przykład, co jest wygodne przy pierwszej próbie, by zobaczyć, jak działa format.
W razie potrzeby otwórz „Więcej opcji”Kliknij „Więcej opcji +”, żeby włączyć „Głos”, jeśli chcesz narratora. Domyślnie jest wyłączony, bo filmy POV zwykle czyta się z ekranu. Potem naciśnij „Utwórz”.
Sprawdź wynikObejrzyj najpierw bez dźwięku i potwierdź, że linijka POV jest poprawna na każdym ujęciu. Potem sprawdź, czy każdy napis jest czytelny, karta zwrotu akcji ma sens i żadne ujęcie nie jest błędne. Nieudane ujęcia są zwracane, więc możesz spróbować ponownie.

Jak powstaje wideo

Scenariusz i plan: Twoja jedna linijka jest najpierw zamieniana w krótki plan z 3–4 punktami fabuły. To pierwsza pozycja w zestawieniu ceny i najmniejsza.
Obrazy: Każdy punkt fabuły dostaje obraz z pierwszej osoby, większą część kosztu. Dlatego cena jest naliczana za ujęcie.
Tekst na ekranie: Twoja linijka POV i jeden napis na punkt fabuły są nałożone na ujęcia, a na końcu jest karta zwrotu akcji. Dzięki temu historia czyta się bez głosu.
Muzyka i głos: Utwór w tle z biblioteki muzycznej jest wliczony bez dodatkowych kosztów. Narrator jest opcjonalny i pojawia się tylko wtedy, gdy włączysz „Głos”.